Patricia neemt je mee

Ga met me mee en neem een kijkje in mijn leven.

Ik doe het…

… toch niet. De Heideloop heb ik het over.

Ik heb de laatste tijd wat minder kunnen trainen door wat kleine kwaaltjes (pijn tijdens het lopen in de lies, schenen en knie die overigens wel steeds weer verdween, maar gewoon echt niet prettig) en ja, ook door de regen. Een paar druppels die vallen vind ik nog niet zo erg, maar het moet niet echt met bakken uit de lucht komen. Zeker niet omdat ik het lopen nog altijd moet afwisselen met wandelen.

En dus lijkt het mij verstandiger mijn eerste echte loop nog even uit te stellen, eerst nog even weer lekker door te trainen, conditie op te bouwen en afstandjes te kunnen lopen en dan kijken aan welke loop ik mee ga doen.

Vind het ergens wel jammer, maar ik weet gewoon dat ik als ik hem toch zou doen mezelf erop ga afrekenen wat ik niet heb gedaan en niet op het feit dat ik gelopen heb.

10 manieren sleur hardlopen 925x367_large

5 reacties »

Twee minuten

20130505-073029.jpg

Gisteren was ik 2 minuten stil. 2 minuten om hen te gedenken die er mede voor hebben gezorgd dat wij nu in vrijheid kunnen leven. Hen die hebben gestreden voor de vrijheid, die ons land nadien weer hebben opgebouwd.

Doordat Assen dichtbij het Voormalig Kamp Westerbork ligt, heb ik ook van daar mijn indrukken opgedaan van de oorlog. Het ontmoetingscentrum met de tentoonstellingen die steeds van thema veranderen heb ik een paar keer bezocht, het kampterrein zelf veel, veel vaker. En steeds weer is het onwerkelijk als je de 102.000 stenen ziet. Stenen geplaatst in Nederland, voor ieder mens die vanuit Westerbork is gedeporteerd en de oorlog niet heeft overleefd 1.

Ik vind het belangrijk om te herdenken. En te beseffen dat zoiets nooit meer mag gebeuren. En daarom was ik stil. De beelden vanaf de Dam aan op tv. Stil vanaf de laatste groet van de trompet tot het begin van het Volkslied. Stil, kijkend naar een oude mevrouw die krampachtig de hand van iemand achter haar vasthoudt. Misschien omdat zij dacht aan wat ze destijds heeft moeten meemaken. Kijkend naar gezichten van mensen die daar samenkomen om samen te gedenken.

Daarna luisteren naar het gedicht van een 16 jarige die haar gevoelens over de oorlog heeft opgeschreven. De toespraak van Peter van Uhm, zelf militair en zijn zoon verloren tijdens een missie… Een citaat uit zijn toespraak:

“Wie dient, denkt niet alleen in ‘ik’. Wie dient, denkt niet alleen in ‘zij’. Wie dient, denkt ook in ‘wij’. Daar begint de overwinning op het onrecht. Want vrijheid, gelijkheid en rechtvaardigheid, een betere wereld, die maak je samen”

En laten we eerlijk zijn. Wat zijn nou twee minuten op een jaar? Een kleine moeite om stil te staan bij de geschiedenis van ons land.
Nu herdenk ik altijd nog thuis, en toch wil ik eens een herdenking bij een monument bijwonen. En nee, dat hoeft niet meteen de Dam te zijn, er zijn genoeg plaatsen waar stil gestaan wordt bij de oorlog en onze vrijheid.

20130505-074023.jpg

4 reacties »

%d bloggers liken dit: