Patricia neemt je mee

Ga met me mee en neem een kijkje in mijn leven.

Uit de keuken| Eiergebakjes

Een tijdje geleden alweer werd ik door Daphne verrast met een lekker eiergebakje. Terwijl ik de broodjes ging halen bij de bakker, was Daphne bezig met het bakken van een ei. Althans, dat dacht ik. Maar Daphne had een idee gezien op internet en besloten dat te maken. Dus toen ik terugkwam mocht ik de keuken niet in tot Daphne klaar was met het bakken van de eiergebakjes. Van iedere stap heeft ze gelukkig foto’s gemaakt, zodat ik de gebakjes ook met jullie kan delen 😀


Deze vormpjes hadden we al een tijdje in de kast staan. Eigenlijk deden we er weinig mee, maar nu kwamen ze dus goed van pas. Voor de eiergebakjes kan je allerlei ingredienten gebruiken voor de vulling. Deze keer koos Daphne voor stukjes champignon, tomaat, wortel en blokjes kaas. Daarna zette ze de vormpjes in een ovenschaaltje om te voorkomen dat ze over zouden lopen en goot ze eieren erover. Daphne had 3 eieren gebruikt die ze losgeklopt had en met een beetje water en melk had ze de hoeveelheid een beetje vermeerderd. En natuurlijk een beetje peper en zout om de smaak te verhogen.


Zo ziet het er toch al kleurrijk uit. Daarna gingen ze de oven in. 15 tot 20 minuten op 180 graden. Toen ze eenmaal klaar waren hadden we het volgende resultaat:


Het leuke is dat je ook echt de cupcakes heel duidelijk kan herkennen in de gebakjes. En ze waren nog lekker ook!!! Een leuke tip om snel een vrolijk ontbijtje op tafel te toveren!!!

Advertenties
3 reacties »

Ik; meester en kapitein?

De ramp met de MH17 bleef deze hele afgelopen week natuurlijk de gedachten van vele Nederlanders bezig houden. De dag van Nationale Rouw, waar ik eerder deze week ook over schreef, gaf een gevoel van saamhorigheid. Heel Nederland was bezig met gedenken. Even stilstaan bij de gebeurtenissen van 17 juli 2014. Even in gedachten meeleven met de nabestaanden, of even een moment van respect gewoon uit fatsoen. Indrukwekkend was de manier waarop de dragers de kisten uit de vliegtuigen naar de rouwauto’s droegen. Even indrukwekkend was de lange rij van 40 en later nog eens 74, 75 en 38 auto’s die de kisten moesten vervoeren. En het publiek langs de kant. Een mooi eerbetoon voor alle thuisgekomen slachtoffers. En misschien is een deel van de slachtoffers nog niet eens thuis
 Van Ă©Ă©n iemand is bekend dat hij of zij inmiddels in het eigen land terug is. Die persoon is immers geĂŻdentificeerd. Maar van zovele anderen weten we dat eigenlijk nog helemaal niet. En toch werd ze een “welkom thuis” geheten.

Vanmorgen in de Eredienst van het Apostolisch Genootschap trof mij Ă©Ă©n zin uit de Weekbrief in het bijzonder.1

“Ik ga over wat ik doe, ik ben de meester van mijn bestemming en de kapitein van mijn ziel”2

Waarom trof me dit? Het zette me aan het denken. Ja, ik ga over wat ik doe, daarom heb ik een eigen wil. Maar heb ik wel altijd een eigen wil? Ik doe toch ook regelmatig dingen omdat het moet, omdat het zo hoort, omdat anderen dat voor mij bepalen
 Waarin ik natuurlijk wel bijna altijd een eigen wil heb in HOE ik iets doe. Op wat voor manier ik bepaalde taken inkleed. Meester van mijn bestemming? Hoe bepaal ik dan wat mijn bestemming is? Hoe bepaal ik waar ik naartoe wil en hoe ik daar moet komen? Hoe ik daar kom kan wellicht de kapitein van mijn ziel vertellen. Maar hoe bereik ik die, hoe krijg ik daar antwoord van? Hoe krijg ik antwoord op waar ik naar toe moet, en hoe ik ergens kom? Of komen die antwoorden pas wanneer ik iets doe. Krijg ik de antwoorden gaandeweg tijdens de reis die ik maak. Want eigenlijk is het leven Ă©Ă©n grote ontdekkingsreis.

Je wordt geboren als baby en moet gaan ontdekken wie je bent, wat je kan en wat er op jou eigen vierkante meter (bijna letterlijk, want een box is niet heel veel groter) allemaal te halen valt. Vervolgens, als dat vertrouwde plekje je niet zoveel nieuwigheden te bieden heeft, ga je verder met ontdekken, je gaat kruipen en later lopen. Steeds een andere omgeving ontdekken. Steeds een beetje meer groeien. Zolang je klein bent ontdek je nog een beetje aan de hand van waar je heen geleid wordt door je ouders. Maar op den duur ga je zelfstandig steeds meer ontdekken. Je gaat naar school, leert omgaan met verkeer, met andere mensen. Je leert op eigen benen te staan, want ja, ook dat moet je leren. Ook dat is iets wat niet zomaar bij een mens ingebakken is. Je moet je kunnen weren in de maatschappij. Moet kunnen opkomen voor jezelf. Allemaal dingen die je moet ontdekken. Allemaal dingen waarbij jij gaat over wat je doet, waarbij je de meester van je bestemming bent en de kapitein van je ziel.

Misschien liggen de antwoorden op de vragen die ik stelde juist wel daar: bij het ontdekken. Misschien moet je inderdaad wel gewoon doen om antwoord te krijgen. Een kapitein bepaalt waar je heen wilt doordat je denkt over waar je heen wilt, de meester brengt je naar je bestemming en jij bepaalt hoe je dat doet en op wat voor manier. Dus misschien is het spreekwoord “al doende leert men” hier wel op van toepassing.

Neem bijvoorbeeld de vrede. Geloven in wereldvrede doe ik niet, maar, zoals ook in de Weekbrief geschreven werd, geloven in vrede in de wereld is iets wat in mijn ogen wel haalbaar moet zijn. En dat begint bij vrede hebben met jezelf. Want als het oorlog is in je eigen hoofd, dan kan je ook niet open staan voor een ander. Heb je vrede met jezelf, dan kan je ook in je directe omgeving werken aan vrede. Natuurlijk kan je niet in je eentje vrede in heel de wereld brengen, maar als iedereen nou zou proberen de vrede in zichzelf te vinden, dan komt vrede in de wereld misschien wel wat dichterbij.

 


 

 

 

 

Ik wil het in elk geval gaan proberen!

 

 

 

 


 

Bronvermelding:
1
] Weekbrief nr. 25 d.d. 21 juli 2014, M. Glastra van Loon – Lipsius, © Het Apostolisch Genootschap
2] William Ernest Henley,
Invictus. Gebruikt in de gelijknamige film over Nelson Mandela

2 reacties »

Dag van Nationale Rouw


Tja en dan wordt je wakker. Gisteren een dag van Nationale Rouw. De beelden van de Hercules die vertrok uit Charkov, de beide toestellen die aankomen in Eindhoven, de ceremonie, het dragen van de kisten, de trieste eindeloos lijkende rouwstoet naar Hilversum, ze staan allemaal nog op mijn netvlies. Het geschreeuw bij het uit het vliegtuig dragen van de eerste kist ook. Misschien niet door iedereen gehoord, maar je kon nabestaanden horen schreeuwen, huilen. En geef ze eens ongelijk. Je moet er toch niet aan denken dat iemand zo uit je leven gerukt wordt.

Voor mij gaat het leven verder. Verder zoals iedere dag. Voor de nabestaanden blijft het leven misschien nog stil staan. De nabestaanden die gisteren op vliegveld Eindhoven waren mogen daar vandaag weer heen. En alle nabestaanden die wellicht gisteren niet konden natuurlijk. Zullen zij dit doen? Zullen zij het aankunnen om nog een keer al die kisten uit de vliegtuigen te zien worden gedragen? Om nog een keer al die auto’s, waarbij de stoet vandaag bijna 2 keer zo lang zal zijn, te zien vertrekken?

Ik denk dat het misschien ook troost geeft om daarheen te gaan. Hoe gek het ook klinkt, maar misschien dat de nabestaanden dan ook zoiets hebben van, ik heb in elk geval wel mijn dierbare thuis zien komen. Ik was er wel bij. Want de grote vraag is nu natuurlijk wie er gisteren, vandaag en morgen naar huis komen of zijn gekomen. Hopelijk voor de nabestaanden gaat identificatie niet al te lang duren. Al zal voor hen iedere dag een dag te lang zijn.

Mij raakte het nummer van Joyce van den Ham. Ik hoorde het verleden week in een kort fragment voorbij komen, zojuist heb ik het eens met rust geluisterd. En ik wil jullie het niet onthouden. Een jonge singer/songwriter die haar gevoelens naar aanleiding van de vliegramp in een lied heeft geuit, waarbij ze gebruik heeft gemaakt van het gedicht “Ga nooit heen zonder te groeten” van Toon Hermans. Het gedicht, voor wie het niet kent, gaat als volgt:

Ga nooit heen zonder te groeten
ga nooit heen zonder een zoen
Wie het noodlot zal ontmoeten
kan het morgen niet meer doen
Ga nooit heen zonder te praten
dat doet soms een hart zo’n pijn
Wat je ’s morgens hebt verlaten
kan er ’s avonds niet meer zijn

Het lied wat zij daarop maakte gaat als volgt:

 


3 reacties »

Muziek | Als de wereld van ons is



 

Naar aanleiding van alle verschrikkelijke berichten van gisteren kwam dit lied van Marco Borsato in mij op. Een stukje tekst:

“De hele wereld is gek,
We leven hier met miljarden”

“We slaan elkaar op de bek
Schieten mannen aan flarden
En iedere dag vallen er doden”

Zo’n realiteit op dit moment. Ik bedoel, in Frankrijk een treinongeluk waarbij doden te betreuren zijn, in de Gazastrook een grondoffensief waar men mee is begonnen en niet te vergeten dat verschrikkelijke ongeluk met het vliegtuig van Malaysian Airways.

En ja, ook ik had in eerste instantie zoiets van “alweer Malaysian Airways” en dat zullen meer mensen hebben gedacht bij het horen van eerste berichten over het vliegtuig ongeluk. Alleen zodra bekend werd dat het (inmiddels toch wel zeer waarschijnlijk) neergehaald is, dan komt het besef dat Malaysian Airways in deze waarschijnlijk net op het verkeerde moment over het luchtruim vloog


Of een vliegtuig nou wel of niet over oorlogsgebied moet vliegen daar kan je over discussiĂ«ren. Net als over de vraag of een oorlog nodig is om conflicten op te lossen. Een uitspraak van president Poetin als “was er geen oorlog geweest, dan was deze ramp niet gebeurd” zijn natuurlijk te verwerpen. Zijn land is immers, al dan niet indirect, betrokken bij de oorlog. Evenals UkraĂŻne wellicht.

Maar goed, we kunnen wel gaan wijzen naar eventuele schuldigen, zolang niets zeker is heeft dat toch geen zin. En zodra er wel wat zeker is
 Laat het hen zich dan maar aantrekken
 Hopelijk komen er geen vergeldingsacties of weet ik het wat


1 Reactie »

Spam je blog!!!

In verband met het warme weer even een snelle blog waarin ik jullie het woord geef. Ik heb nog wel een aantal blogs klaar staan, maar daar moet ik nog wel Ă©Ă©n en ander bij aanpassen, toevoegen en dat soort dingen en daar is het me nu toch echt even te warm voor. Dus
 tijd voor jullie om je eigen blog bekend te maken! Schrijf in je reactie even kort waar je blog over gaat en vermeld je link erbij!

Ik geef niet vaak de gelegenheid om dit te doen, maar zoals ik al zei, het is momenteel zo warm dat ik zelf weinig inspiratie heb om iets te schrijven of af te maken. En het is natuurlijk altijd leuk als je je eigen blog zomaar ergens mag delen!!! Ik ga in elk geval alle blogs bekijken!

Rest mij nog jullie nog even te wijzen op de enquĂȘte over mijn eigen blog, waarbij ik het leuk zou vinden als jullie die (voor als je dat nog niet gedaan hebt) alsnog in willen vullen!!!

2 reacties »

EnquĂȘte over mijn blog

Daar ben ik weer, deze keer met een vraag aan jullie, mijn lezers. Ik wil jullie vragen of jullie anoniem de volgende enquĂȘte in willen vullen. Het enige wat aan persoonlijke gegevens gevraagd wordt is je geboortejaar. Bij die betreffende vraag heb ik ook aangegeven dat dag en maand in mogen worden gevuld als 01-01; maar daar mag je natuurlijk ook je werkelijke geboortedatum invullen. Dat laat ik aan jullie zelf over.

Waarom vraag ik dit? Omdat ik benieuwd ben naar wat jullie vinden van mijn blog en welke categorieĂ«n graag gelezen worden. Daarnaast hoor ik graag eventuele op- of aanmerkingen en in de enquĂȘte kan je die dus anoniem geven, wat misschien voor een enkeling prettiger is. Afhankelijk van de bevindingen van jullie kan ik dan mijn blog meer toespitsen op wat jullie leuk vinden, of juist doorgaan zoals ik nu doe. Via onderstaande link ga je naar de enquĂȘte. Alvast bedankt voor het invullen!

enquĂȘte

3 reacties »

MAMABLOG | Leuke herinnering

Zondag middag. In tegenstelling tot, wat ik op Facebook begrijp, een groot deel van de rest van het land is het hier een druilerige middag. Ach ja, regen hadden we ja toch nog niet gehad
 Hier aan de muur hadden we de kaarten nog hangen die we gekregen hadden na de geboorte van Bjarne. En op deze zondagmiddag vonden wij het dan toch maar eens tijd om de kaarten van de muur af te halen. De kaarten gaan we natuurlijk inplakken in een album, maar we vonden het leuk om er nog een herinnering mee te gaan maken. En dus werd de kamer leeggeruimd zodat we een grotere ruimte hadden voor de ruim 100(!) kaarten. Vervolgens hebben we de kaarten in een hartvorm gelegd en vervolgens gezorgd dat er zoveel mogelijk grond bedekt werd met kaarten.

 

Daarna was het tijd om Bjarne uit de box te halen. Hij was toch wakker en had al grootse praatjes dus hebben we hem gepakt en met hem een paar hele mooie foto’s gemaakt liggend op, en tussen de kaarten. We kregen alle tijd van Bjarne om de foto’s te maken en hij vond het nog leuk ook. Vooral het schuiven van zijn voetjes op de kaarten leverde bij hem groots plezier op. Na het maken van de foto’s hebben we deze weer opgeruimd en in een kartonnen doos gestopt zodat we hier binnenkort een mooi boek van kunnen maken.



5 reacties »

Persoonlijk alfabet: C


In deze categorie neem ik steeds een letter van het alfabet en daarbij noem ik dingen waar ik van houd, die me aanspreken of wat ik graag doe. En natuurlijk ben ik heel benieuwd naar waar jullie aan denken bij de bewuste letter. Afgelopen weken kon je al de letters A en B lezen, dus vandaag is het tijd voor de letter C.

Carola
Mijn oudste zusje en natuurlijk hoort zij in mijn persoonlijke alfabet. Carola en ik schelen 2 jaar en zijn inmiddels allebei trotse mama. Carola van 3 meiden, wij van 1 jongen. Dus in de familie hebben we in elk geval van beide geslachten uitbreiding.

Claudia
Claudia is mijn jongste zusje en ook zij hoort hier natuurlijk vernoemd te worden. Claudia en ik schelen 5 jaar en wonen bijna letterlijk allebei aan de andere kant van het land. Zij in Groningen, ik in Landgraaf. Maar gelukkig is Claudia regelmatig bij mijn ouders te vinden en zien we elkaar daar dus.

Canons
Nee, geen Engels woord en ook geen schrijffouten. Ik vind het zingen van canons leuk. Niet iedere dag of iedere week, maar af en toe een canon zingen is best lachwekkend. Bijvoorbeeld het voor iedereen bekende “vader Jacob” of “I like the flowers” En het leuke is dat je dan zolang door kan gaan als je zelf wilt.

Cultuur
Cultuur is iets wat ik erg belangrijk vind. Wij zijn opgegroeid in een bepaalde cultuur, maar voordat alles zo is als het nu is gebeurde er natuurlijk heel veel. En alles heeft invloed op de cultuur waar wij nu in leven. En alles wat wij doen heeft invloed op de cultuur van de toekomst. Daarnaast vind ik het ook wel interessant om te lezen over andere culturen waar wij in ons leven toch ook mee te maken krijgen.

Camping
Een ideale plek om heen te gaan op vakantie. Nu gaan we vaak naar een bungalowpark, maar we hebben zelf een hele mooie tent, die we in de toekomst toch zeker meer willen gaan gebruiken. Ach ja en rond de TT is er natuurlijk de zogenoemde “buurmans’s TT camping” waar wij dan weer de luxe van een hotelkamer hebben haha. Nee gekheid, maar kamperen is iets wat ik altijd met mijn ouders heb gedaan en ook met Daphne ben ik al een paar keer naar de camping geweest. Dus wie weet volgend jaar of het jaar daar op gaan we misschien weer met de tent op vakantie.

1 Reactie »

MAMABLOG | De eerste werkdag

En ja hoor. Ook voor Daphne is het moment daar. De eerste werkdag is een feit. Op het moment dat ik deze blogpost schrijf is Daphne al bijna een uur aan het werk. En ik? Ik ben opgestaan vlak nadat ze naar het werk is gereden. Was toch wakker en ja, dan kan ik in bed blijven liggen (want ik had best nog even willen slapen hoor) maar ik weet dat ik dan toch de eerste tijd wakker lig en dan kan ik net zo goed opstaan, rustig aan ontbijten en nog even wat op internet zitten. Nou ja en toen bedacht ik me dat ik wel vast een blogpost kon schrijven, dan zou dat later vandaag niet meer hoeven. Alleen moet ik wel even wachten met publiceren na het schrijven, want de foto die ik wil gebruiken moet ik nog maken haha. Want ik kreeg op Facebook een mooie foto om me succes te wensen op de 1e werkdag, dus dat doen we nu bij de andere mama ook 😀


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Maar goed, de eerste werkdag
 Ik weet nog goed hoe mijn eerste werkdag na de geboorte van Bjarne was. Hij was toen bijna 2 weken oud, inmiddels is hij alweer 19 weken oud. Maar goed, 17 weken geleden kwam ik na anderhalve week vrij te zijn geweest om voor Bjarne te kunnen zorgen weer op het werk. Natuurlijk werd er eerst een heleboel gefeliciteerd, want ik had immers nog geen collega gezien. Dat is bij Daphne wel anders. Maar dat vond ik ook niet het lastigst. Het was ook wel leuk om de collega’s weer te zien.

Alleen in de loop van de dag kreeg ik een mailtje hoe de wandelwagen ingeklapt moest worden. Hij moest namelijk de kofferbak in. Eigenlijk is het heel simpel, maar je moet het even weten. En ik dacht het duidelijk uitgelegd te hebben aan Daphne, maar blijkbaar toch niet duidelijk genoeg. Uiteindelijk op het werk een stappenplan gemaakt over hoe het precies ging, die gemaild, kreeg ik gelijk daarop een mailtje terug dat het al gelukt was haha. Ze had een filmpje op Youtube gekeken (lang leve het internet haha)

Ach en verder ging die dag geloof ik heel goed, al was ik naast het werk natuurlijk ook wel veel met mijn gedachten thuis. Maar dat is denk ik op een eerste werkdag ook wel logisch. Het is toch allemaal even wat anders dan anders en alles is toch even weer wennen. En wat is het dan fijn dat je na je werk weer snel naar huis kunt! En wat wilde ik ook snel naar huis. Ik rijd normaal niet snel te hard, maar volgens mij heb ik die eerste dag toch wel even iets harder gereden dan toegestaan haha.

1 Reactie »

Gezocht: De zon

Ja, je leest het goed. Ik ben op zoek naar de zon
 Als iemand weet waar we haar kunnen vinden, of iemand komt haar tegen, stuur haar dan alsjeblieft even naar Landgraaf. Het regent hier nu namelijk al 2 dagen bijna onophoudelijk. En langzamerhand ben ik dat vieze natte weer wel een beetje zat. Een beetje regen is echt niet erg hoor. En het is daarnaast ook nog wel eens goed voor de plantjes in de tuin. Maar voor je eigen humeur is het niet echt bevorderlijk en lekker naar buiten kunnen is ook niet echt een leuk iets op dit moment.

Vanmiddag waren we op verjaardagsvisite. Bjarne hadden we op de arm mee naar binnen genomen. Even later begon hij enorm begon te huilen en wilden we de wandelwagen naar binnen hebben. Dus pakte ik de autosleutel en nam ik de sleutel die op de deur stak voor de zekerheid maar mee. Even snel naar de auto die op, ik schat, een meter of 10 van de deur stond en weer terug met een opgezette wandelwagen. Maar ik was wel goed nat in die korte tijd. Ook de wagen was natuurlijk wat nat waardoor we uiteindelijk wat extra maatregelen hebben genomen zodat Bjarne kon proberen in slaap te komen. En na een tijd was dat uiteindelijk ook gelukt.
Later naar huis natuurlijk weer hetzelfde verhaal. Snel zorgen dat alles zo droog mogelijk binnenkwam en dat Bjarne er ook zo min mogelijk last van heeft. Niet dat Bjarne van suiker is, maar het is natuurlijk wel zo prettig om hem zo droog mogelijk naar binnen te krijgen.

Ach en dat is ook nog niet het ergste. Wat ik vooral vervelender vind is dat we in de keuken een lekkage hebben. In de hoek komt water langs de muur heel voorzichtig naar beneden. Het gaat niet hard, maar toch. Het is wel een lelijke donkere plek nu. Bovendien lees ik op Facebook steeds meer berichten over ondergelopen kelders, straten en klaslokalen hier en een riviertje in de gemeente bij het grensgebied wat inmiddels behoorlijk gegroeid is en geen rivierTJE meer is, maar flink uit de kluiten gewassen is. (misschien alvast een waarschuwing voor mogelijk zondag?) Wij hebben in elk geval in de kelder alles maar van de grond afgezet uit voorzorg.

wateroverlast_landgraaf

Een fietspad hier in de buurt.

Maar heel eerlijk, het mag nu wel weer droog worden voor de rest van de maand. Want het schijnt dat we hier inmiddels al meer regen hebben gehad dan wat er normaal in de hele maand juli valt. Dus wat dat betreft is het wel genoeg geweest. Maar als ik de weersvoorspellingen bekijk dan lijkt het momenteel nog niet heel veel beter te gaan worden. Dus ik ben benieuwd wat ons nog te wachten staat. Maar nogmaals: als iemand de zon gezien heeft, stuur die dan alsjeblieft naar Landgraaf om hier de boel even te verwarmen.

5 reacties »

%d bloggers liken dit: