Patricia neemt je mee

Ga met me mee en neem een kijkje in mijn leven.

Ik; meester en kapitein?

op 27/07/2014

De ramp met de MH17 bleef deze hele afgelopen week natuurlijk de gedachten van vele Nederlanders bezig houden. De dag van Nationale Rouw, waar ik eerder deze week ook over schreef, gaf een gevoel van saamhorigheid. Heel Nederland was bezig met gedenken. Even stilstaan bij de gebeurtenissen van 17 juli 2014. Even in gedachten meeleven met de nabestaanden, of even een moment van respect gewoon uit fatsoen. Indrukwekkend was de manier waarop de dragers de kisten uit de vliegtuigen naar de rouwauto’s droegen. Even indrukwekkend was de lange rij van 40 en later nog eens 74, 75 en 38 auto’s die de kisten moesten vervoeren. En het publiek langs de kant. Een mooi eerbetoon voor alle thuisgekomen slachtoffers. En misschien is een deel van de slachtoffers nog niet eens thuis… Van één iemand is bekend dat hij of zij inmiddels in het eigen land terug is. Die persoon is immers geïdentificeerd. Maar van zovele anderen weten we dat eigenlijk nog helemaal niet. En toch werd ze een “welkom thuis” geheten.

Vanmorgen in de Eredienst van het Apostolisch Genootschap trof mij één zin uit de Weekbrief in het bijzonder.1

“Ik ga over wat ik doe, ik ben de meester van mijn bestemming en de kapitein van mijn ziel”2

Waarom trof me dit? Het zette me aan het denken. Ja, ik ga over wat ik doe, daarom heb ik een eigen wil. Maar heb ik wel altijd een eigen wil? Ik doe toch ook regelmatig dingen omdat het moet, omdat het zo hoort, omdat anderen dat voor mij bepalen… Waarin ik natuurlijk wel bijna altijd een eigen wil heb in HOE ik iets doe. Op wat voor manier ik bepaalde taken inkleed. Meester van mijn bestemming? Hoe bepaal ik dan wat mijn bestemming is? Hoe bepaal ik waar ik naartoe wil en hoe ik daar moet komen? Hoe ik daar kom kan wellicht de kapitein van mijn ziel vertellen. Maar hoe bereik ik die, hoe krijg ik daar antwoord van? Hoe krijg ik antwoord op waar ik naar toe moet, en hoe ik ergens kom? Of komen die antwoorden pas wanneer ik iets doe. Krijg ik de antwoorden gaandeweg tijdens de reis die ik maak. Want eigenlijk is het leven één grote ontdekkingsreis.

Je wordt geboren als baby en moet gaan ontdekken wie je bent, wat je kan en wat er op jou eigen vierkante meter (bijna letterlijk, want een box is niet heel veel groter) allemaal te halen valt. Vervolgens, als dat vertrouwde plekje je niet zoveel nieuwigheden te bieden heeft, ga je verder met ontdekken, je gaat kruipen en later lopen. Steeds een andere omgeving ontdekken. Steeds een beetje meer groeien. Zolang je klein bent ontdek je nog een beetje aan de hand van waar je heen geleid wordt door je ouders. Maar op den duur ga je zelfstandig steeds meer ontdekken. Je gaat naar school, leert omgaan met verkeer, met andere mensen. Je leert op eigen benen te staan, want ja, ook dat moet je leren. Ook dat is iets wat niet zomaar bij een mens ingebakken is. Je moet je kunnen weren in de maatschappij. Moet kunnen opkomen voor jezelf. Allemaal dingen die je moet ontdekken. Allemaal dingen waarbij jij gaat over wat je doet, waarbij je de meester van je bestemming bent en de kapitein van je ziel.

Misschien liggen de antwoorden op de vragen die ik stelde juist wel daar: bij het ontdekken. Misschien moet je inderdaad wel gewoon doen om antwoord te krijgen. Een kapitein bepaalt waar je heen wilt doordat je denkt over waar je heen wilt, de meester brengt je naar je bestemming en jij bepaalt hoe je dat doet en op wat voor manier. Dus misschien is het spreekwoord “al doende leert men” hier wel op van toepassing.

Neem bijvoorbeeld de vrede. Geloven in wereldvrede doe ik niet, maar, zoals ook in de Weekbrief geschreven werd, geloven in vrede in de wereld is iets wat in mijn ogen wel haalbaar moet zijn. En dat begint bij vrede hebben met jezelf. Want als het oorlog is in je eigen hoofd, dan kan je ook niet open staan voor een ander. Heb je vrede met jezelf, dan kan je ook in je directe omgeving werken aan vrede. Natuurlijk kan je niet in je eentje vrede in heel de wereld brengen, maar als iedereen nou zou proberen de vrede in zichzelf te vinden, dan komt vrede in de wereld misschien wel wat dichterbij.

 


 

 

 

 

Ik wil het in elk geval gaan proberen!

 

 

 

 


 

Bronvermelding:
1
] Weekbrief nr. 25 d.d. 21 juli 2014, M. Glastra van Loon – Lipsius, © Het Apostolisch Genootschap
2] William Ernest Henley,
Invictus. Gebruikt in de gelijknamige film over Nelson Mandela


2 responses to “Ik; meester en kapitein?

  1. […] me verschrikkelijk om op deze manier afscheid te moeten nemen van dierbaren… Ik schreef over een overpeinzing. Iets wat mooie reacties opleverde en toch eigenlijk wel smaakt naar […]

  2. […] Op zaterdag ben je van mij gewend dat er een letter uit mijn persoonlijke alfabet online komt. Aangezien ik bijna aan het einde van het alfabet ben wordt het natuurlijk tijd om na te gaan denken over een ander iets wat ik op de zaterdag kan plaatsen. En dat is mij gelukt. Vanaf deze week wil ik je op zaterdag iets laten lezen om over na te denken. Hiervoor haal ik mijn inspiratie uit de Weekbrieven die ik toegestuurd krijg vanuit mijn geloof, het Apostolisch Genootschap. Deze artikelen zijn overigens niet bedoeld om “zieltjes te winnen” of iets dergelijks, maar gewoon om mijn gedachten te uitten. En misschien zet het je aan het denken, misschien ook niet. Voel je vrij om te reageren op deze artikelen. Overigens schreef ik vorig jaar ook een artikel naar aanleiding van een Weekbrief. Deze vind je hier. […]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: