Patricia neemt je mee

Ga met me mee en neem een kijkje in mijn leven.

Evenement | Samenloop voor hoop

op 21/06/2015

Op 20 en 21 juni 2015 werd in Landgraaf de Samenloop voor Hoop gehouden. Een indrukwekkend evenement waarbij wordt stilgestaan bij kanker. Bij hen die momenteel strijden tegen de ziekte, bij hen die de strijd tevergeefs hebben gestreden en bij de survivors, hen dus die hebben gewonnen van deze vreselijke ziekte.

Toen de samenloop voor hoop begon was ik nog aan het werk. Maar ik werk in de wijk die grenst aan het terrein waar de loop gehouden werd. En dus kon ik toch al iets van de sfeer, de muziek althans, meekrijgen onder het lopen. Toen ik later naar de tweede helft van mijn wijk ging, werd me eigenlijk pas duidelijk hoe druk het zou zijn. Parkeren kon niet meer fatsoenlijk en men stond tot achter in het veld geparkeerd. Druk dus. Toen ik bij het sportcomplex zelf de post moest brengen moest ik eerst even kijken waar ik mijn fiets kon zetten, want het zag echt zwart van de mensen, alleen al bij de kraampjes die op de parkeerplaats stonden. Dus laat staan hoe het er op de atletiekbaan zelf uit moest zien. Maar goed, dat zou ik later die avond wel merken. Omdat Daphne moest werken, had ik gezegd dat ik dan wel foto’s zou maken als ook een delegatie van ons koor mee zou gaan lopen en van de kaarsenceremonie, mits Bjarne het zolang vol zou houden.

Sfeer

Tja, hoe beschrijf je de sfeer van zo’n evenement. Er werd (natuurlijk) veel gepraat, dus er was wel veel geroezemoes. Maar niet hinderlijk of vervelend. Nee, het zorgde voor leven. Naast natuurlijk de muziek van artiesten die belangeloos optraden om de lopers extra te motiveren om door te gaan. Op de baan zelf zag je voornamelijk de paarse t-shirts die de deelnemers kregen van de organisatie na hun inschrijving. Maar je zag ook fel gele shirts waar teams zelf iets op hadden laten drukken, andere kleuren om duidelijk te maken dat men bij een bepaald team hoorde. En zo nu en dan zag je iemand die op zijn of haar shirt foto’s van dierbaren had, die de strijd tegen kanker verloren had. Dat maakt je dan stil, extra bewust van de vreselijke afloop die deze ziekte kan hebben. Niet dat ik dat niet uit mijn eigen omgeving weet, want ik denk dat een ieder van ons wel iemand kent die leed aan deze ziekte en hem al dan niet overwon.

Ook was er een ruimte speciaal voor de survivors. De eregasten van deze loop voor hoop. Zij zijn immers degenen die kanker overleefden. Zij liepen samen de eerste ronde van de samenloop voor hoop en waren dus eregast bij het evenement.

Indrukwekkende kaarsenceremonie

’s avonds om 23.00 uur, toen het al goed donker werd begon de kaarsenceremonie. Hiervoor stonden er langs de atletiekbaan aan zowel de binnenkant als de buitenkant kaarsenzakken. Hierin zat een halve baksteen en een kaarsje. De zakken langs de baan waren vrijwel allemaal versierd. Je zag kindertekeningen op de zakken, hele kunstwerken, een simpele tekst als “opgeven is geen optie”, een leus die je natuurlijk ook vaak hoort bij bijvoorbeeld de Alpe D’huzes. Persoonlijke teksten aan mensen die de strijd moesten opgeven. Aan mensen die de strijd nog strijden of voor iemand die ze nooit gekend hebben. ’s avonds werden al deze kaarsen aangestoken en was de baan omringd door een zee van lichtjes.

Één van de vele kaarsenzakken met een gedachte die velen van ons wel eens zullen hebben.

Op het midden terrein van de baan waren allemaal blanco zakken geplaatst. Bij daglicht leek het alsof deze maar wat lukraak waren neergezet: in cirkels, rechte lijnen, er leek niet echt wat aan vast te knopen. Maar toen eenmaal de kaarsen aan waren, en je nog eens beter keek, zag je dat de zakken geplaatst waren in drie woorden: loop voor hoop. Pas tijdens de kaarsenceremonie zelf werd dit nog duidelijker omdat toen ook het licht van het sportterrein helemaal uitging en je dus enkel nog de kaarsjes had die lichtgaven.

Mijn beleving

Ik vond het heel indrukwekkend. En ja, bij het lezen van de zakken, bij het zien van al die mensen die liepen en, bij het schrijven van dit artikel, nog lopen, bij het besef dat ook mijn vader, oma en mijn inmiddels overleden overgrootoma één van de survivors zijn, maar ik ook zoveel dierbaren moet missen door deze ziekte, moest ik toch ook af en toe wel even een traan wegpinken. En ik was niet de enige. Maar je weet ook, het mag bij dit evenement. Het is niet eens raar om een traan weg te pinken, het hoort erbij. Wij gaan nog even terug naar het terrein om de afsluiting mee te maken. Samen, als gezin. Om ook samen nog even stil te staan. Of ik zelf ook een keer mee ga lopen? Misschien wel, ik weet het nog niet. Het lijkt me wel een heel mooi eerbetoon aan je dierbaren, maar ook best wel heftig. Maar zeg nooit nooit.


One response to “Evenement | Samenloop voor hoop

  1. Janny schreef:

    mooi

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: