Patricia neemt je mee

Ga met me mee en neem een kijkje in mijn leven.

Terugblikken | Penvriendinnen

op 24/06/2015
penvriendinnen

Foto: Ramdlon

Afgelopen week bedacht ik me dat het misschien wel leuk was om eens terug te gaan in de tijd. Eens terug te kijken naar wat ik jaren geleden deed, waar ik toen mee bezig was, waar ik naar luisterde en meer van dat soort dingen. En dus roep ik nu een nieuwe rubriek in het leven op mijn blog, terugblikken. Dus zo nu en dan ga je hier lezen waar ik jaren geleden mee bezig was.

In de jaren ’90 en ’00 was ik erg fanatiek fan van The Kelly Family. Ik luisterde dag en nacht naar hun muziek, kon elk lied van voor naar achter en van achter naar voren meezingen, wist alles over de bandleden en noem maar op. Nummers als bijvoorbeeld “Every baby” en “I feel love” waren grote favorieten en werden nog net even wat harder gedraaid dan de rest.

Contact met fans

Natuurlijk waren er de concerten waarbij je contact had met andere fans van de band. Een hele dag bracht je dan met elkaar door, wachtend tot je de concertlocatie binnen mocht. De sfeer was altijd gezellig, er werd gezongen, gekletst, foto’s uitgewisseld en dat terwijl je elkaar eigenlijk helemaal niet kende.

Een andere manier om met fans in contact te komen was om te schrijven. Destijds had je op NOS Teletekst nog pagina’s waar je oproepjes kon plaatsen voor penvriendinnen. Je adres liet je dan achter bij de redactie van Teletekst en je oproepje kreeg dan een nummer. Na een tijdje kreeg je dan thuis een stapel enveloppen van mensen die op jou oproepje gereageerd hadden. Of je zette een oproepje in een tijdschrift. Zeker toen het internet echt nog niet heel populair was.

Laat die brieven maar komen

En ja, ik heb ook wel eens zo’n oproepje ingestuurd. En daarna begon het wachten. Hoeveel reacties ik daarop kreeg weet ik niet precies meer, maar ik weet wel dat ik toen iedereen terug scheef. Uren bracht ik door achter mijn bureau. Na ieder vak huiswerk wat ik af had schreef ik een brief. ‘S morgens als ik dan weer naar school ging nam ik ze mee en deed ze op de bus. En na school snel naar huis om te kijken of ik post had. Of eerst nog even langs de boekhandel om postzegels te halen. Of kladblokken, enveloppen of pennen. Want ja, iedere brief werd handgeschreven. En soms waren dat halve boekwerken die uiteraard niet meer dubbel gevouwen konden worden en dus in een A4 envelop moesten.

Sommige penvriendinnen heb ik ook wel eens ontmoet. Tijdens concerten probeerde je elkaar toch altijd wel even te vinden, maar een enkeling heb ik ook zo eens bezocht. En dat was dan altijd wel weer gezellig.

En nu?

Nu heb ik helaas geen penvriendinnen meer. Soms mis ik het nog wel hoor. Een lange handgeschreven brief lezen en daarna de tijd nemen om hem te beantwoorden. Ook al is het nu natuurlijk toch wat drukker met een vrouw en een zoon. Maar soms zou ik wel eens willen dat ik nog één of twee penvriendinnen had. Dus ik zou bijna zeggen als jij dat ook wilt, stuur me dan even een mailtje via de contactpagina met je adres en ik schrijf je een brief.


One response to “Terugblikken | Penvriendinnen

  1. janny schreef:

    Leuk

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: