Patricia neemt je mee

Ga met me mee en neem een kijkje in mijn leven.

Familie | Als een dierenvriend je gezin verlaat

op 27/11/2015

gezin

Afgelopen maandag hebben wij afscheid moeten nemen van onze oudste hond, Jolly. Hij was bijna 17½ jaar oud en bij Daphne al vanaf dat hij een puppy was. Een groot gemis is het zeker. Ik vertel je hoe wij ermee omgingen en hoe het nu gaat.

Oud beestje

Jolly was zeker al een oud beestje. En eigenlijk verwachtte ik al een paar jaar dat we hem eens dood zouden vinden, maar hij bleek zo ontzettend sterk dat hij het jarenlang heeft volgehouden. Ook al zag hij steeds minder, hoorde hij niet goed meer en vielen zijn tanden één voor één uit, hij bleef eten, drinken, poepen, plassen en slapen. En ademen natuurlijk.

Knobbeltjes

Al jaren had Jolly knobbeltjes over zijn hele lichaam. Een aantal daarvan waren tumoren. Dat wisten we. De andere honden wilden dit altijd schoonhouden voor Jolly, maar dat wilden ze af en toe zo graag dat Jolly het bijna uitgilde van pijn. En dus hielden wij de honden gescheiden van Jolly.

Leven of lijden?

Wij hebben altijd tegen elkaar gezegd, wetende dat Jolly al zo oud was, dat we hem niet zouden willen laten lijden. Dat is niet wat hij verdiend heeft in zijn leventje. En dus lieten we hem lekker zijn gang gaan. Één voor één waren zijn tanden al uitgevallen in de afgelopen jaren, maar leverworst dat ging er nog altijd heel goed in. Net zoals rijst, of restjes eten wat wij over hadden. En eigenwijs als Jolly was at hij ook altijd gewoon nog brokjes. Daarom kochten we maar extra kleine brokjes, zodat hij er geen problemen mee zou krijgen. Ver lopen kon hij niet meer, dus lieten we hem achter het huis als hij zijn behoeften moest doen. Maar één ding wat hij bleef doen als we daar waren, was het proberen te bijten van de dierenarts.

Achteruit gaan

De laatste dagen ging Jolly hard achteruit. Hij at niet echt meer, deed nog wel pogingen tot, maar kreeg niet echt meer wat binnen. Hij dronk nog wel een beetje, maar je merkte aan alles dat het veel minder was. En bovendien viel hij ineens heel veel af. In het weekend hebben we het er daarom al over gehad. Wat is wijsheid? Stiekem hoopten wij dat wij de keuze niet hoefden te maken, maar dat Jolly gewoon lekker zou gaan slapen en niet meer wakker zou worden. Maar het hart van Jolly bleek sterk. Maandag ochtend hebben wij dan maar met pijn in het hart besloten dat het beter zou zijn dat Jolly lekker zou gaan slapen. En dus belden we de dierenarts.

Afscheid nemen

Het moment van afscheid was daar. Daphne, Bjarne en ik waren samen met de dierenarts en natuurlijk Jolly in een behandelkamer. Daar kreeg Jolly eerst een narcose middel toegediend zodat hij zelf verder niets mee zou krijgen. Waar hij vroeger altijd de artsen wilde bijten liet hij nu alles heel gelaten toe alsof hij wilde zeggen “het is goed”. We aaiden Jolly nog even en ook Bjarne gaf aan dat hij Jolly wilde aaien met de woordjes “aai aai”. En dus lieten wij hem ook Jolly nog even aaien.

Daarna kreeg Jolly een injectie om het hartje te stoppen en vrij snel was hij ook weg. We werden alleen gelaten om afscheid te nemen en nadat wij Jolly een kus hadden gegeven wilde ook Bjarne nog een kusje geven. Nadat we de deur van de kamer dicht hadden gedaan om weg te gaan zwaaide Bjarne nog en zei “dag dag” alsof hij wist dat Jolly echt niet meer mee zou gaan.

Het leven gaat door

En nu? We zijn inmiddels al een paar dagen verder en het gaat goed. Het is af en toe nog wel stil want er is geen hond meer die ligt te snurken als ik beneden om om de krant te gaan bezorgen. We hoeven er ’s nachts niet meer uit omdat Jolly rondliep omdat hij moest plassen. En het fijnste wat dat betreft is dat we niet meer de hele tijd op de andere honden hoeven te roepen omdat ze Jolly wilden verzorgen. Jolly had namelijk nog wel eens wat wondjes en met name één op zijn hoofd die door de andere honden gelikt werd. Maar dat is natuurlijk ook weer niet echt de bedoeling. We merken ook wel dat de andere honden nu meer rust hebben. Er lijkt meer eenheid te zijn in huis. Dus dat is wel heel fijn. Maar Jolly wordt natuurlijk wel gemist.

Heb jij wel eens afscheid moeten nemen van een huisdier? Hoe ging je hiermee om?


5 responses to “Familie | Als een dierenvriend je gezin verlaat

  1. monica schreef:

    Ach wat verdrietig. Wel een mooi hondje zeg! Sterkte voor jullie.
    Merk je nog iets aan de andere hond dat hij zijn vriendje mist?

  2. Vlijtig Liesje schreef:

    Van onze drie katten. Alle drie verdwenen ze, en gingen in rook op! Echt niet leuk…

    Ik kan me voorstellen dat je je hond gaat missen. Sterkte.

  3. jenn schreef:

    Zo naar, sterkte 😦 We hebben zelf nog niet zo lang geleden een van onze konijntjes moeten laten inslapen.

  4. Appie en Ireen schreef:

    We weten hoe dit alles voelt. Veel sterkte.
    Appie en Ireen

  5. Tamara TS schreef:

    Heel erg veel sterkte! Wij hebben altijd veel dieren gehad thuis, dus moest regelmatig afscheid nemen. Het meest moeilijke was mijn hond Lady. Een labrador die ik kreeg toen ik 3 jaar oud was. Toen ik 15 was, hebben we haar moeten laten inslapen, ook vanwege die rare bulten en ze was gewoon op. Ik heb een week overal lopen huilen, thuis, op school hield ik het ook niet droog. Uiteindelijk kregen we een nieuwe labradorpup. Heel lief, maar toch geen Lady. Een hond kan je niet vervangen, met elke hond krijg je een andere band. Ik heb nu 2 dwergpinschers van 6 en 7, die beide vanaf 8 weekjes oud bij mij zijn. Ik hoop ze ook nog heel lang te hebben.
    Uiteindelijk kan je niet meer doen dan een hond een waardig leven en een waardig afscheid geven en zelf tijd nemen om er overheen te komen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: