Patricia neemt je mee

Ga met me mee en neem een kijkje in mijn leven.

Persoonlijk | De worsteling met mijn gevoelens

op 21/02/2016
Foto: Kurious

Foto: Kurious

Enige tijd geleden schreef ik in een artikel al heel kort over het feit dat ik best wel heb zitten worstelen met mijn gevoelens in de periode dat ik erachter kwam op vrouwen te vallen. Vandaag ga ik er dieper op in. Vertel ik je wanneer ik echt besefte dat het zo was en ik vertel je over mijn worsteling en uiteraard hoe het nu gaat.

Basisschool

Goed, ik weet nu natuurlijk dat ik lesbisch ben. Maar op de basisschool was ik me natuurlijk nog van geen kwaad bewust. Ja, ik wist wel wat homoseksualiteit was en wat het inhield. In de opstellen die we wel eens moesten schrijven over “mijn even over tien jaar” schreef ik dan ook steevast dat ik een vriend zou hebben.

Maar op de basisschool hadden ook veel klasgenootjes al vriendjes. Zeker natuurlijk in de hogere groepen. Met groep 7 en 8 gingen de leraren altijd op kamp aan het einde van het schooljaar. En dus ik ook. Nou weet ik even niet meer in welke groep het precies was, maar toen regen we het met een aantal klasgenootjes over vriendjes en dergelijke. Ik zei toen dat ik het stom vond dat iedereen maar vond dat een meisje verkering moest krijgen met een jongen. Ik wist toen voor mezelf nog helemaal niets trouwens, ik vond het alleen raar. Immers, ik had zelf een orgel docente die een relatie had (en nog heeft) met een vrouw. Dus voor mij was dat gewoon heel normaal. Bovendien kende ik ook wel een aantal homoseksuele mannen.

Een klasgenootje en ik vonden samen dat het best moest kunnen dat twee meisjes in onze klas “verkering” konden hebben of in elk geval elkaar leuk konden vinden. Omdat de rest van de klasgenootjes die in onze tent zaten te kletsen niet geloofden dat wij elkaar durfden te kussen, hebben we elkaar een kus gegeven. En deden we die dagen veel samen. Na het kamp was het overigens ook weer voorbij. Want wij waren immers niet zo.

worsteling

Foto: PubliKado

Middelbare schoolperiode

Op de middelbare school ben ik een tijd lang niet met mijn gevoelens bezig geweest. Tot ik op een gegeven moment (hoe klassiek) een lerares toch wel iets leuker leek te vinden dan gewoon aardig. Maar dat verwarde mij. Ik wist niet zo goed wat ik ermee moest. Bovendien was mijn vader in die periode heel erg ziek en vond ik het belangrijker er voor hem en mijn moeder te zijn waar ik kon, dan (gevoelsmatig) heel egoïstisch met mijn eigen gevoelens aan de gang te gaan om die te onderzoeken. En dus schoof ik het aan de kant en deed ik alsof er niets aan de hand was.

2002

In 2002 liep ik stage in Appingedam. In dat jaar deed the Kelly Family mee aan de voorrondes voor het songfestival in Duitsland (waar ze overigens vreemd genoeg niet gewonnen hebben). Die zelfde avond speelde ook het Nederlands elftal een vrij belangrijke wedstrijd. Als grote fan van the Kelly Family wist ik natuurlijk het nummer waarop zij aan de beurt waren in de voorronde en dat zou net tegen het einde van de rust of het begin van de tweede helft zijn. En dus sprak ik met mijn begeleidster en onze cliënten af dat in de rust de Duitse voorrondes op mochten.

En ja hoor, het “voorstelbandje” werd gestart en de presentator kondigde the Kelly Family aan. Dat heb ik nog gezien. De eerste tonen van het nummer heb ik gehoord, het eerste shot van Maite gezien en toen… barstte ik in huilen uit en ben ik naar de keuken gelopen. Gelukkig had ik thuis de videospeler voorgeprogrammeerd. Mijn begeleidster liet het nummer wel gewoon opstaan, want zij wist natuurlijk niet wat er aan de hand was. Maar dat wist ik zelf ook niet. Het enige wat ik wist, was dat ik bij Maite wilde zijn en dat ik haar miste. En vanaf die tijd ben ik gaan onderzoeken waar die gevoelens vandaan kwamen. Posters op mijn kamer werden langzaam verwijderd tot er alleen nog dingen van Maite hingen en rond stonden en vanaf dat moment was Maite toch ook echt mijn favoriete Kelly.

Door die voorrondes van het songfestival ben ik dus uiteindelijk erachter gekomen dat ik gevoelens had voor vrouwen. Ineens snapte ik ook waarom ik zoveel naar vrouwen keek en door hen gebiologeerd kon zijn. Waarom ik niets had met jongens. Voor mezelf werd het langzaamaan heel duidelijk: Ik ben lesbisch…

In een volgend artikel vertel ik je meer over de worsteling met betrekking tot mijn coming out.

2 responses to “Persoonlijk | De worsteling met mijn gevoelens

  1. […] aan drieluik of iets dergelijks wilt werken zoals ik dat deed met het drieluik rondom mijn lesbisch zijn. Ik was daarover aan het schrijven en het artikel werd zolang dat ik besloot hem toch maar in […]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: