Patricia neemt je mee

Ga met me mee en neem een kijkje in mijn leven.

Persoonlijk | Het is zover: mijn coming out!

op 23/02/2016

coming out

Gisteren schreef ik een artikel over de aanloop naar mijn echte coming out. Wat ging daaraan vooraf? En eergisteren een artikel over de worsteling met mijn gevoelens. In dit derde deel van het drieluik vertel ik je over mijn werkelijke coming out. Hoe ging het en is het zoals ik het had willen doen?

Een plekje zoeken

Goed, het eerste gesprek met mensen van het Apostolisch Genootschap ging dus goed. Maar zij waren niet van Utrecht. En dus stonden ze wat verder weg, wat dan ook wel weer wat makkelijker was. In mijn eigen omgeving had ik steeds meer het idee met een muur om me heen rond te lopen. Een muur die me steeds meer ging beklemmen en die ik toch eigenlijk ook wel af wilde breken. Maar hoe? Destijds maakte ik nog deel uit van een groep jongeren die regelmatig samenkwam en waar dan ook twee verzorgers bij waren om gesprekken bijvoorbeeld te leiden of op gang te brengen. Omdat ik nou eenmaal geen prater ben besloot ik die verzorgers een brief te schrijven. Die heb ik hen gegeven met de vraag deze thuis te lezen. Zo kon ik nog even ontsnappen aan de reacties. Ik was namelijk nog steeds bang dat iedereen mij de rug toe zou keren, al hadden die dames mij wel verzekerd dat dit niet zo zou zijn.

En dat bleek ook niet zo te zijn. Één van de verzorgers gaf mij de tip dat ik iemand anders eens zou kunnen vragen om een gesprek omdat hij homoseksueel is. En dus schreef ik ook hem een brief. Nog dezelfde dag kreeg ik een hele lange sms van hem (ik wist trouwens niet dat hij mijn mobiele nummer had) waarin hij mij bedankte voor mijn brief en waar hij in schreef dat we zeker eens een keer samen erover konden praten. Hij zou regelen dat we in het gebouw binnen konden en dat we niet “lastig” gevallen zouden worden tijdens het gesprek. Zo gezegd zo gedaan. Ik kreeg na die tijd een heel goed gevoel van het gesprek en voelde me ook heel veilig bij hem. Dus dat was wel heel fijn. Uiteindelijk heb ik in het gemeenschapskrantje van ons gebouw in Utrecht toen een artikel geschreven waarin ik uitkwam voor mijn geaardheid. Hierop kreeg ik (geheel tegen mijn verwachting in natuurlijk ) heel veel hele lieve reacties, die me heel erg goed deden.

Beste vriendin

Natuurlijk moest ook mijn beste vriendin het een keer horen. Haar schreef ik geen brief, nee, bij haar gebeurde het eigenlijk heel automatisch. Ook hierbij speelde the Kelly Family overigens weer een rol. Samen met haar ging ik naar een concert in Amsterdam. We zouden slapen bij haar opa en oma omdat we met geen mogelijkheid terug naar Assen zouden komen. Aan het einde van het concert (dat traditioneel geëindigd werd met “I can’t help myself”) stond ik (zoals ook altijd trouwens) te huilen. Maar daarin was ik niet de enige, dat deden veel fans altijd, dus tot zover geen bijzonderheden zou ik zeggen. Nee, dat kwam pas toen we bij haar opa en oma thuis waren en zouden gaan slapen.

Eenmaal in bed keek ik in gedachten nog eens terug op het hele concert en dacht natuurlijk aan Maite. Op een gegeven moment begon ik heel zachtjes te huilen. Zo zachtjes (dacht ik althans) dat mijn vriendin het niet zou horen. Maar ze hoorde het wel. En dus vroeg ze me wat er was. Uiteindelijk heb ik haar toen verteld wat er “aan de hand” was. Ze reageerde heel goed en stelde me ook echt gerust. Vanaf die tijd hebben we het er vaak over gehad, zonder het beestje echt bij de naam te noemen.

Foto: Nancydowd

Foto: Nancydowd

Mijn ouders en verdere familie

Uiteraard, mijn ouders moesten het ook weten. Nou heb ik altijd wel het idee gehad dat mijn moeder al wat wist, want ze vroeg eigenlijk altijd “Heb je nog een leuke jongen gezien? Of een leuk meisje?” Dus wat dat betreft, volgens mij hadden ze allang hun vermoedens. Maar het was bij ons thuis ook altijd zo dat als er iets was, we daar zelf  mee naar onze ouders konden komen. Op een gegeven moment had ik op een avond (weer eens) een woordenwisseling met mijn zusje en uiteindelijk is zij toen naar haar kamer gegaan en was ik alleen met mijn ouders in de kamer. Op dat moment heb ik het hen uiteindelijk verteld. En hun reactie: “En jij dacht dat wij dat nog niet wisten?” En dat was het. We hebben het er daarna nog wel over gehad natuurlijk, het is niet zo dat met die ene zin het onderwerp klaar was. Nee, we hebben het er gewoon goed over gehad en toen was het goed. Al met al heb ik dus het geluk gehad dat ik rondom mijn coming out nooit negatieve reacties heb gehad. En daar ben ik blij om.


4 responses to “Persoonlijk | Het is zover: mijn coming out!

  1. alexa schreef:

    ahh wat onwijs fijn dat het eigenlijk zo goed is gegaan en mooi dat je het deelt op je blog! ontzettend tof!

  2. Jenn schreef:

    Wat mooi dat je dit deelt en dat het zo goed is gegaan allemaal, het lijkt me zo moeilijk. Mensen kunnen zo bekrompen reageren soms.. .

  3. Vlijtig Liesje schreef:

    Fijn dat iedereen positief reageerde!

  4. […] ik vergeten. Over de worsteling met mijn gevoelens en mijn coming out heb ik eerder dit jaar een drieluik aan artikelen geschreven. Ik ga daarom hier niet alles weer typen, dan kan je beter de artikelen […]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: