Patricia neemt je mee

Ga met me mee en neem een kijkje in mijn leven.

Vermoeiend: Ik ben twee en ik zeg…

op 22/08/2016

De mama’s onder ons komt dit vast heel bekend voor. En ik denk dat ook niet of nog niet mama’s deze fase wel kennen: “Ik ben twee en ik zeg…” juist ja… “nee”. Bjarne zit er momenteel middenin. Het heeft soms wel zijn charmes, maar soms is het ook heel vervelend. Een aantal voorbeelden deel ik vandaag in dit artikel met je.

Ontkennen

Natuurlijk is het leuk als je je zoontje iets vraagt en hij heel stellig ontkent. Wanneer we Bjarne vragen of hij lief gaat zijn, wanneer hij bijvoorbeeld naar oma gaat omdat wij moeten werken, dan kan Bjarne heel stellig zijn. Of het is ja of het is nee. En bij een nee gaan dan de armpjes heel demonstratief over elkaar, boos gezichtje erbij en luid en duidelijk hoor je dan “NEE”. Wanneer hij je dan vervolgens aankijkt begint hij zelf vaak te lachen alsof hij al wil zeggen dat hij ons voor de gek houdt.

Boos zijn

Maar Bjarne kan ook heel goed echt boos zijn. En dan is een nee ook echt een nee. Of in elk geval moet je dan ontzettend veel moeite doen om van een nee een ja te maken bij Bjarne. En dan laat hij zich hangen, gaat wegrennen of op wat voor manier dan ook je proberen te ontwijken. Of hij pakt, als dit in zijn buurt staat, een glas of iets dergelijks van tafel en gaat daarmee lopen. Wetend dat je dan niet zo heel snel achter hem aan gaat, want met porselein kan je natuurlijk ook heel leuk gooien… Waarna de mama’s weer boos worden en Bjarne uiteindelijk toch echt in zijn kinderstoel mag gaan afkoelen. Zowel voor Bjarne als voor de mama’s soms heel vermoeiend…

rage-1541317_640

Ongemakkelijk

Over het algemeen kan ik best heel goed met de nee van Bjarne omgaan. Ik vind het belangrijk dat hij gewoon duidelijk aan kan geven wat hij wel en niet wil in zijn leventje. Alleen soms moet hij doorhebben dat ik iets wil voor zijn eigen bestwil. Maar goed, hij is natuurlijk pas twee en een half, dus hij heeft nog wel even tijd om te leren hoe het werkt in het leven. En ik heb er alle vertrouwen in dat het helemaal goed komt. Soms echter is het ook wel eens ongemakkelijk. Als we bijvoorbeeld visite hebben en Bjarne niet wil luisteren. Of niet naar bed wil en daardoor tegen gaat werken. Of wanneer we in de supermarkt lopen en hij niet wil luisteren. Maar ik ben dan ook wel zo dat ik duidelijk aan Bjarne aangeef wat wel en niet mag. En ja, dan ben ik misschien in de ogen van sommigen streng, maar ik wil gewoon dat Bjarne weet waar de grens ligt van zijn gedrag en wat ik wel en niet accepteer. En ik heb het idee dat Bjarne dat toch stiekem ook wel accepteert. Grenzen en regels zijn gewoon nodig als je groot wilt worden.

Hoe is dit voor jou als mama? Herken je hier iets van en hoe ga jij ermee om? En als je (nog) geen mama bent, hoe denk je hiermee om te gaan? Laat het me weten in een reactie!


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: