Patricia neemt je mee

Ga met me mee en neem een kijkje in mijn leven.

9/11 de dag die je nooit zult vergeten

op 11/09/2016

9/11. 11 september 2001. Een zwarte dag in de geschiedenis van Amerika, of misschien wel van de hele wereld. Dit jaar is het al weer 15 jaar geleden dat we geconfronteerd werden met die vreselijke beelden van vliegtuigen die zich in de Twin Towers boorden, vele onschuldige slachtoffers met zich meenemend. Maar natuurlijk waren het niet alleen de Twin Towers, maar ook het vliegtuig dat het Pentagon invloog en het vliegtuig dat neerstortte in de buurt van Shanksville, Pennsylvania.  15 jaar later kijk ik nog eens terug op die dag. Waar was ik, wat deed ik en hoe heeft het mijn leven beïnvloed?

Waar was ik?

Ik was die dag in Amsterdam. Daar liep ik stage in een verpleeghuis aan de rand van de Bijlmer. Samen met vier studiegenoten hadden we een bovenverdieping van een flat ter beschikking gekregen waar we allemaal een eigen kamer hadden en de badkamer, toilet en keuken deelden. We zaten daar op vier hoog aan een klein soort van pleintje met vooral heel veel groen. In het verpleeghuis waar ik stage liep werkten veel mensen van buitenlandse origine. Meer ook dan dat ik vanuit Assen gewend was. Niet dat ik daar problemen mee had overigens, maar het viel wel al vrij snel op. Op zich kon ik het altijd wel goed met die mensen vinden. Tot 12 september… toen had ik toch wel even moeite met enkelen, maar daarover straks meer.

Vrij.

Om half 4 waren we klaar met onze stage. Normaal gingen we dan altijd eerst naar de flat, en keken het nieuws van 4 uur, om vervolgens naar het nabijgelegen winkelcentrum te gaan zodat we konden kijken wat we wilden gaan eten. En of we samen of apart zouden gaan eten. Op 11 september echter gingen we meteen vanuit de stage naar het winkelcentrum. Één van ons merkte toen al wel op dat er veel minder tot geen vliegtuigen over waren gekomen (we zaten onder een aanvlieg route van Schiphol). Nog niet op de hoogte van wat er gebeurt was gingen we dus naar het winkelcentrum. Nadat we de boodschappen gehaald hadden gingen we weer naar de flat terug. Ik weet niet helemaal zeker meer of er in dat winkelcentrum nou ergens een tv aanstond of dat ik daar op de radio iets opgevangen had van de ramp in Amerika, maar ik weet nog wel dat ik heel graag en heel snel terug wilde naar de flat om op tv te zien wat er gebeurt was.

Schok

Toen ik eenmaal de tv aan had staan ging er een enorme schok door me heen. Hoe kon dit gebeuren? Hoe kon iemand zoiets doen? Hoe kon iemand zoveel onschuldige slachtoffers met zich meenemen? Ik kon er, en kan er tot op de dag van vandaag, niet bij. Dat je een enorme hekel aan één persoon hebt of aan het beleid wat iemand aanstuurt, prima, maar om dan zoiets laags te doen… En dan zit je als meisje van net 18 in Amsterdam, ver bij je ouders vandaan met enkel 4 studie genoten om je heen. Wat voelde ik me die dag alleen. Mijn studie genoten leken veel minder met het nieuws bezig dan ik, gingen gewoon door met waar ze mee bezig waren. Ik bleef kijken naar de tv, de ontwikkelingen in Amerika volgen. Het instorten van de tweede toren (de eerste was reeds ingestort toen wij nog niet thuis waren). Later die avond had ik contact met mijn ouders, uiteraard ook geschokt door de gebeurtenissen in Amerika. Ik sprak naar mijn moeder de angst uit dat een dergelijke aanslag ook hier in Nederland  zou gebeuren. Stel je voor… Wij woonden boven in een flat van 4 hoog. Achteraf de situatie rustig bekijkend zou er nooit een vliegtuig op een dergelijke manier in onze flat hebben kunnen vliegen, maar op dat moment voelde ik me echt niet veilig.

Verdiend

De volgende dag was ook op mijn stage plek New York natuurlijk het gesprek van de dag. Met bewoners besprak je wat er gebeurt was, bij het lezen van de krant werd er uitgebreid stilgestaan bij de aanslagen en de impact daarvan en ga zo nog maar even verder. De aanslagen beheersten eigenlijk een beetje het alledaagse leven die dag. Tijdens de lunchpauze hadden we het met collega’s natuurlijk ook wel over. En toen kreeg ik toch wel een andere mening over een aantal collega’s. Of mening… meer een raar gevoel over collega’s. Er waren namelijk een paar collega’s die gewoon glashard en met een stalen gezicht beweerden dat men het gewoon verdiend had. Dat de aanslagen gewoon terecht gepleegd waren en de onschuldige doden, tja, dat was gewoon jammer. Sorry, maar ik snap niet hoe je zo kunt denken. Althans, op dat moment kon ik er echt totaal niet bij.

world-trade-center-memorial-271356_640

15 jaar later

Natuurlijk sta ik niet dagelijks meer stil bij 9/11. Dat zou ook niet goed zijn wanneer je een “buitenstaander” van de situatie bent. Als directe nabestaande van één van de slachtoffers sta je er misschien nog wel dagelijks bij stil in de zin van het denken aan je dierbare. Nee, jaarlijks denk ik er echt nog wel aan. 11 september, o ja, alweer (in dit geval dus) 15 jaar geleden. En elk jaar denk ik dan even weer terug aan het moment waarop ik hoorde wat er aan de hand was in Amerika. Maar het maakt me niet meer angstig. Ik kan weer gewoon naar vliegtuigen kijken die vliegen in de lucht zonder angstig te zijn dat ze neer komen. Tot heel even op 17 juli 2014 uiteraard. Maar doordat dat een hele andere situatie was kan ik nog steeds met veel verwondering naar die kisten in de lucht kijken.

Weet jij nog waar je was op 9/11? Hoe ging jij om met de berichten op het nieuws? Laat het me weten in een reactie.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: