Patricia neemt je mee

Ga met me mee en neem een kijkje in mijn leven.

Ik; meester en kapitein?

De ramp met de MH17 bleef deze hele afgelopen week natuurlijk de gedachten van vele Nederlanders bezig houden. De dag van Nationale Rouw, waar ik eerder deze week ook over schreef, gaf een gevoel van saamhorigheid. Heel Nederland was bezig met gedenken. Even stilstaan bij de gebeurtenissen van 17 juli 2014. Even in gedachten meeleven met de nabestaanden, of even een moment van respect gewoon uit fatsoen. Indrukwekkend was de manier waarop de dragers de kisten uit de vliegtuigen naar de rouwauto’s droegen. Even indrukwekkend was de lange rij van 40 en later nog eens 74, 75 en 38 auto’s die de kisten moesten vervoeren. En het publiek langs de kant. Een mooi eerbetoon voor alle thuisgekomen slachtoffers. En misschien is een deel van de slachtoffers nog niet eens thuis… Van één iemand is bekend dat hij of zij inmiddels in het eigen land terug is. Die persoon is immers geïdentificeerd. Maar van zovele anderen weten we dat eigenlijk nog helemaal niet. En toch werd ze een “welkom thuis” geheten.

Vanmorgen in de Eredienst van het Apostolisch Genootschap trof mij één zin uit de Weekbrief in het bijzonder.1

“Ik ga over wat ik doe, ik ben de meester van mijn bestemming en de kapitein van mijn ziel”2

Waarom trof me dit? Het zette me aan het denken. Ja, ik ga over wat ik doe, daarom heb ik een eigen wil. Maar heb ik wel altijd een eigen wil? Ik doe toch ook regelmatig dingen omdat het moet, omdat het zo hoort, omdat anderen dat voor mij bepalen… Waarin ik natuurlijk wel bijna altijd een eigen wil heb in HOE ik iets doe. Op wat voor manier ik bepaalde taken inkleed. Meester van mijn bestemming? Hoe bepaal ik dan wat mijn bestemming is? Hoe bepaal ik waar ik naartoe wil en hoe ik daar moet komen? Hoe ik daar kom kan wellicht de kapitein van mijn ziel vertellen. Maar hoe bereik ik die, hoe krijg ik daar antwoord van? Hoe krijg ik antwoord op waar ik naar toe moet, en hoe ik ergens kom? Of komen die antwoorden pas wanneer ik iets doe. Krijg ik de antwoorden gaandeweg tijdens de reis die ik maak. Want eigenlijk is het leven één grote ontdekkingsreis.

Je wordt geboren als baby en moet gaan ontdekken wie je bent, wat je kan en wat er op jou eigen vierkante meter (bijna letterlijk, want een box is niet heel veel groter) allemaal te halen valt. Vervolgens, als dat vertrouwde plekje je niet zoveel nieuwigheden te bieden heeft, ga je verder met ontdekken, je gaat kruipen en later lopen. Steeds een andere omgeving ontdekken. Steeds een beetje meer groeien. Zolang je klein bent ontdek je nog een beetje aan de hand van waar je heen geleid wordt door je ouders. Maar op den duur ga je zelfstandig steeds meer ontdekken. Je gaat naar school, leert omgaan met verkeer, met andere mensen. Je leert op eigen benen te staan, want ja, ook dat moet je leren. Ook dat is iets wat niet zomaar bij een mens ingebakken is. Je moet je kunnen weren in de maatschappij. Moet kunnen opkomen voor jezelf. Allemaal dingen die je moet ontdekken. Allemaal dingen waarbij jij gaat over wat je doet, waarbij je de meester van je bestemming bent en de kapitein van je ziel.

Misschien liggen de antwoorden op de vragen die ik stelde juist wel daar: bij het ontdekken. Misschien moet je inderdaad wel gewoon doen om antwoord te krijgen. Een kapitein bepaalt waar je heen wilt doordat je denkt over waar je heen wilt, de meester brengt je naar je bestemming en jij bepaalt hoe je dat doet en op wat voor manier. Dus misschien is het spreekwoord “al doende leert men” hier wel op van toepassing.

Neem bijvoorbeeld de vrede. Geloven in wereldvrede doe ik niet, maar, zoals ook in de Weekbrief geschreven werd, geloven in vrede in de wereld is iets wat in mijn ogen wel haalbaar moet zijn. En dat begint bij vrede hebben met jezelf. Want als het oorlog is in je eigen hoofd, dan kan je ook niet open staan voor een ander. Heb je vrede met jezelf, dan kan je ook in je directe omgeving werken aan vrede. Natuurlijk kan je niet in je eentje vrede in heel de wereld brengen, maar als iedereen nou zou proberen de vrede in zichzelf te vinden, dan komt vrede in de wereld misschien wel wat dichterbij.

 


 

 

 

 

Ik wil het in elk geval gaan proberen!

 

 

 

 


 

Bronvermelding:
1
] Weekbrief nr. 25 d.d. 21 juli 2014, M. Glastra van Loon – Lipsius, © Het Apostolisch Genootschap
2] William Ernest Henley,
Invictus. Gebruikt in de gelijknamige film over Nelson Mandela

Advertenties
1 Reactie »

Working Wednesday | Change the world | Ja of nee?

20140409-072609.jpg

De change the world opdracht van deze week gaat over doneren. De slogan “ja of nee” komt natuurlijk van de campagne voor orgaan donoren. Maar er zijn meerdere manieren om te doneren. Bijvoorbeeld bloeddonatie of natuurlijk doneren tijdens een collecte of iets dergelijks.
In deze opdracht gaat het echter meer specifiek om het doneren van je organen en al het andere wat zich in je lichaam bevindt.

Vanaf je 18e mag je zelf kiezen of je orgaan donor wilt zijn. Maar heel eerlijk? Op mijn 18e was ik er totaal niet mee bezig wat ik wilde als ik dood zou gaan. Sterker nog, ik wilde daar niet eens aan denken. Vond het alleen maar stom. Ben je volwassen, wordt je gelijk met de dood geconfronteerd. Dat waren beslissingen die ik gewoon nog niet wilde maken.
Afijn, uiteindelijk heb ik toch maar ingevuld dat ik donor wilde zijn omdat ik toch een keuze moest maken. Wel alleen maar organen, geen huid en dergelijke. Want dat leek me toch maar akelig.

Toen ik een relatie kreeg met Daphne, kwam het onderwerp orgaan donatie ter sprake. Daphne is geen orgaan donor. Zij had zoiets van ik wil dat mijn nabestaanden mij compleet kunnen begraven of cremeren en niet maar een deel van mij. Waar ook wel weer wat voor te zeggen is.
Ook al heb je er zelf niets meer aan, je bent dan nog wel compleet zeg maar. Ik heb er toen voor gekozen om mijn registratie te wijzigen naar geen donor. Maar wel met het idee dat als ik van gedachten verander, ik altijd mijn keuze weer kan wijzigen.

Bloeddonor ben ik wel. Die keuze was voor mij relatief makkelijk omdat via bloeddonatie men er achter is gekomen dat er bij mijn vader iets niet goed was. Uiteindelijk bleek hij dikke darm kanker te hebben. Gelukkig is hij nu al weer een aantal jaren gezond verklaard. Maar had men aan het bloed niet ontdekt dat er wat was, dan was het misschien wel heel anders afgelopen, wie zal het weten…

En jij? Ben jij donor? En waarom wel of niet?

4 reacties »

Working Wednesday | Change the world | Douche eens wat korter!

20140319-190907.jpg

Het is weer woensdag. Dus tijd voor de eerste opdracht in de Change the world challenge. De opdracht voor deze week was om minder te douchen. En dan niet zozeer minder qua frequentie, maar juist om korter te douchen dan je gewend was. Daarvoor is het natuurlijk wel handig om te weten hoelang je normaal onder de douche staat. Maar aangezien ik geen klok of iets dergelijks op de badkamer heb is het lastig die tijd precies te klokken. Wel weet ik dat ik normaal ongeveer 20 minuten nodig heb om te douchen en af te drogen.

Haal daar voor het afdrogen misschien heel ruim genomen 5 minuten af, dan zit je dus op ruim 15 minuten douchen. Dus 15 minuten was mijn richtlijn. Het moest korter dan dat. En ik kan alvast verklappen dat dat heel goed gelukt is. Om te beginnen heb ik de kraan minder warm gezet. Dan hoeft hij minder lang op te warmen en kan ik dus eerder onder de douche springen. Verder heb ik alles net een tikkie sneller gedaan en vooral het afspoelen en niets doen onder de douche verminderd. Vanmorgen bij de laatste keer klokken leverde me dat een tijd op van in totaal, dus douchen en afdrogen, 11 minuten. Een totaal winst dus van 9 minuten. Eerlijk is eerlijk, ook het afdrogen ging iets sneller, dus haal er 3 minuten af voor het afdrogen, dan kom ik nog uit op een douche tijd van 8 minuten, wat dus een water besparing oplevert van 7 minuten.

Op de blog van Marieke wordt vrijdag uitgerekend hoeveel water besparing we met zijn allen hebben bewerkstelligd. Uitgaande van haar cijfers waarbij onze kraan ongeveer 6,9 liter water per minuut verbruikt zou ik dus op een besparing van ongeveer 48,3 liter per dag! Best veel als je dat zo leest. Dus ik ben heel benieuwd naar het totale getal…

En jij? Wat kan jij doen om water te besparen?

20140402-233923.jpg

7 reacties »

Working Wednesday | Challenge | Change the world!!!

20140319-190907.jpg

De happy challenge is afgelopen. Maar inmiddels heb ik een nieuwe challenge gevonden via de blog van Marieke. Namelijk de change the world challenge. Nou denk je misschien “waarom schrijf je daar op een woensdag over?” Nou, omdat als je de wereld wilt veranderen, je daar zelf wat voor moet doen. Je dus zelf aan het werk moet. Actief aan het werk moet. Marieke zal op haar blog iedere week bloggen over het veranderen van haar wereld en daar opdrachtjes bij bedenken. Die kan ik dan vervolgens daarna weer uitvoeren of kijken hoe ik dat zou gaan doen. Om daar vervolgens natuurlijk weer over te gaan schrijven.

Anders als bij de happy challenge, heeft deze challenge geen eind datum. Het kan zijn dat deze challenge jaren door blijft lopen, het kan ook zijn dat hij al eerder gestopt gaat worden. Maar dat is nu nog niet te zeggen. Dus dat zullen we allemaal nog wel zien. In elk geval ben ik heel nieuwsgierig naar de challenge. Een challenge die overigens in een ideale situatie kan leiden tot datgene waarover ik in mijn één na laatste blog van de happy challenge schreef. Al blijf ik toch wel denken dat wereldvrede een ideaal is die, helaas, nooit bereikt zal worden. Maar hé, als ik er niet aan probeer bij te dragen… wie dan wel?

Dus doe mee en laat weten hoe je over de dingen denkt waar ik over zal gaan schrijven!!!

1939686_632746083465113_1701898977_n

3 reacties »

%d bloggers liken dit: