Patricia neemt je mee

Ga met me mee en neem een kijkje in mijn leven.

De tijd van het jaar is weer daar

Het is weer zover. Sinterklaas is in aantocht en dat betekent dat ik weer op sites als marktplaats en speurders een oproepje heb geplaatst voor het schrijven van persoonlijke gedichten. Dit is iets wat ik graag voor mensen doe tegen een kleine vergoeding, zodat men niet altijd de standaard van internet te plukken gedichten hoeft te gebruiken.

Overigens schrijf ik ook door het jaar heen wel gedichten in opdracht van mensen. Dat is ook de reden dat ik op Facebook een groep heb gemaakt genaamd “Eerste hulp bij dichten“. Hier zal ik, wanneer ik toestemming heb van de “opdrachtgevers” ook gedichten plaatsen die ik in opdracht heb geschreven. Daarnaast zal daar uiteraard zo nu en dan ook een gedicht verschijnen die ik zelf geschreven heb.

Mocht het dus nodig zijn dat je voor Sinterklaas, Kerst of welke andere gelegenheid dan ook een gedicht moet hebben? Heb je geen inspiratie, zin of tijd om wat te schrijven? Schakel mij in en ik help je graag! Ken je mensen die moeite hebben met dichten, of hoor je mensen hier over praten? Wijs ze dan gerust ook op mijn Facebook groep en laat ze contact met mij opnemen via de groep of deze blog!

Advertenties
1 Reactie »

Monumenten in Landgraaf | Familie Knieberg

Een tijd geleden las ik in het Limburgs Dagblad¹ een artikel over een monument in Landgraaf voor een Joods gezin. Ik wist wel dat er een straat naar deze mensen vernoemd was, maar dat er ook een monument voor hen was wist ik niet. En het bleek nog dicht bij ons te zijn ook. Aangezien ik een behoorlijke interesse heb in de Tweede Wereldoorlog had ik me voorgenomen dat ik eens een keer zou gaan wandelen en langs het monument zou gaan.

Geteisterd door het regenachtige weer van de laatste dagen kwam het er maar niet van, maar iedere dag weer keek ik naar wat het weer zou doen. En vandaag leek het toch echt een tijd droog te zijn, zodat ik zou kunnen gaan wandelen. En dus heb ik vandaag Bjarne in de kinderwagen gezet, Spikey aan de riem en toen… ging het natuurlijk weer regenen. Uiteindelijk werd het toch weer droog en ben ik gaan wandelen. GPS tracker aan om te kijken wat de gelopen afstand zou worden. Na een tijdje werd de lucht toch wat zwart en na een tijdje te hebben overwogen wat ik zou doen en de lucht bekeken te hebben, nam ik de gok en ging de grote ronde maken. En dus zou ik onderweg langs de Knieberglaan komen en die ook in gaan naar het monument.

Op ongeveer de helft van de ronde heb ik even een pauze gehouden om wat te drinken en uiteindelijk kwam ik in de Knieberglaan. En inderdaad, aan de rand van het bos, voor een regenwater bassin, stond een stenen zuil voor een boom. Een rode beuk om precies te zijn. Bovenop deze zuil de Davidsster en op de voorkant van de zuil de volgende tekst:

‘DEZE BOOM WERD

GEPLANT


TER HERINNERING 
AAN DEGENEN DIE
IN DE JAREN

1940 – 1945 
WERDEN AFGEVOERD 
EN OMKWAMEN

EN

ALS WAARSCHUWING 
VOOR DE GEVOLGEN
VAN ONVERSCHILLIGHEID”

 

Eenmaal thuis ben ik op zoek gegaan naar wat meer achtergrond informatie over de familie Knieberg. Want ik kan natuurlijk wel een monument voor de familie bekijken en aannemen dat zij in 1942 met het hele gezin gedeporteerd werden en daarvoor als Joods gezin in Landgraaf woonden, maar dan weet ik nog niet heel veel meer. Via de website van het Nationaal comité 4 en 5 mei, waar enige informatie over het monument zelf staat, kwam ik ook terecht bij het digitale monument voor Joodse gezinnen. Hier kon ik meer informatie vinden over de familie Knieberg. Uiteraard was er ook via Google nog wel enige informatie te vinden.

Het gezin Kniberg, waarvan de naam ook wel geschreven werd als Knieberg, was een Pools Joods gezin. In 1933 kwamen zij als vluchtelingen in Nederland wonen, in Nieuwenhagen. Een plaats die nu deel uitmaakt van Landgraaf. Het gezin bestond uit 5 personen: vader, moeder, een dochter en twee zonen. De dochter was het middelste kind van de familie. Vader Kniberg was koopman van beroep. In 1942 werden zij door de Duitsers opgepakt. Via onder andere Kamp Vught kwamen vader, moeder en hun jongste zoon terecht in Sobibor waar zij uiteindelijk op 28 mei 1943 om het leven kwamen. Vergast door de Duitsers. De oudste broer wist aanvankelijk deportatie te ontlopen en kwam vervolgens uit in Kamp Westerbork, van waaruit hij terecht kwam in vernietigingskamp Auschwitz. De dochter van het gezin lag ten tijde van de deportatie zogenaamd “ziek” in het ziekenhuis van Heerlen, maar kwam uiteindelijk ook in Auschwitz terecht. Broer en zus overleefden uiteindelijk de oorlog en bleven als enige van het gezin over.

Een trieste geschiedenis voor één van de vele gezinnen die uit elkaar gerukt werden in die verschrikkelijke oorlog. En dat zo dicht bij je eigen huis. Er zal vast nog veel meer over dit gezin te achterhalen zijn, ik kwam ergens een briefkaart tegen wat de oudste zoon ten tijde van de oorlog verstuurd zou hebben om maar wat te noemen, maar daarvoor was vandaag de tijd tekort om dat allemaal uit te gaan zoeken. In elk geval vond ik het wel heel interessant om zo toch iets meer over de geschiedenis van je woonplaats en de mensen daarin te weten te komen. Er zijn nog 3 andere monumenten in Landgraaf, die zal ik ook zeker gaan bezoeken. Wellicht zit daar ook een verhaal achter. Want ik ben van mening dat de verhalen gedeeld moeten blijven. De verschrikkingen van toen mogen niet vergeten worden.


¹ Limburgs Dagblad; 16 juli 2014; ‘Verhaal leeft niet’

1 Reactie »

Ik; meester en kapitein?

De ramp met de MH17 bleef deze hele afgelopen week natuurlijk de gedachten van vele Nederlanders bezig houden. De dag van Nationale Rouw, waar ik eerder deze week ook over schreef, gaf een gevoel van saamhorigheid. Heel Nederland was bezig met gedenken. Even stilstaan bij de gebeurtenissen van 17 juli 2014. Even in gedachten meeleven met de nabestaanden, of even een moment van respect gewoon uit fatsoen. Indrukwekkend was de manier waarop de dragers de kisten uit de vliegtuigen naar de rouwauto’s droegen. Even indrukwekkend was de lange rij van 40 en later nog eens 74, 75 en 38 auto’s die de kisten moesten vervoeren. En het publiek langs de kant. Een mooi eerbetoon voor alle thuisgekomen slachtoffers. En misschien is een deel van de slachtoffers nog niet eens thuis… Van één iemand is bekend dat hij of zij inmiddels in het eigen land terug is. Die persoon is immers geïdentificeerd. Maar van zovele anderen weten we dat eigenlijk nog helemaal niet. En toch werd ze een “welkom thuis” geheten.

Vanmorgen in de Eredienst van het Apostolisch Genootschap trof mij één zin uit de Weekbrief in het bijzonder.1

“Ik ga over wat ik doe, ik ben de meester van mijn bestemming en de kapitein van mijn ziel”2

Waarom trof me dit? Het zette me aan het denken. Ja, ik ga over wat ik doe, daarom heb ik een eigen wil. Maar heb ik wel altijd een eigen wil? Ik doe toch ook regelmatig dingen omdat het moet, omdat het zo hoort, omdat anderen dat voor mij bepalen… Waarin ik natuurlijk wel bijna altijd een eigen wil heb in HOE ik iets doe. Op wat voor manier ik bepaalde taken inkleed. Meester van mijn bestemming? Hoe bepaal ik dan wat mijn bestemming is? Hoe bepaal ik waar ik naartoe wil en hoe ik daar moet komen? Hoe ik daar kom kan wellicht de kapitein van mijn ziel vertellen. Maar hoe bereik ik die, hoe krijg ik daar antwoord van? Hoe krijg ik antwoord op waar ik naar toe moet, en hoe ik ergens kom? Of komen die antwoorden pas wanneer ik iets doe. Krijg ik de antwoorden gaandeweg tijdens de reis die ik maak. Want eigenlijk is het leven één grote ontdekkingsreis.

Je wordt geboren als baby en moet gaan ontdekken wie je bent, wat je kan en wat er op jou eigen vierkante meter (bijna letterlijk, want een box is niet heel veel groter) allemaal te halen valt. Vervolgens, als dat vertrouwde plekje je niet zoveel nieuwigheden te bieden heeft, ga je verder met ontdekken, je gaat kruipen en later lopen. Steeds een andere omgeving ontdekken. Steeds een beetje meer groeien. Zolang je klein bent ontdek je nog een beetje aan de hand van waar je heen geleid wordt door je ouders. Maar op den duur ga je zelfstandig steeds meer ontdekken. Je gaat naar school, leert omgaan met verkeer, met andere mensen. Je leert op eigen benen te staan, want ja, ook dat moet je leren. Ook dat is iets wat niet zomaar bij een mens ingebakken is. Je moet je kunnen weren in de maatschappij. Moet kunnen opkomen voor jezelf. Allemaal dingen die je moet ontdekken. Allemaal dingen waarbij jij gaat over wat je doet, waarbij je de meester van je bestemming bent en de kapitein van je ziel.

Misschien liggen de antwoorden op de vragen die ik stelde juist wel daar: bij het ontdekken. Misschien moet je inderdaad wel gewoon doen om antwoord te krijgen. Een kapitein bepaalt waar je heen wilt doordat je denkt over waar je heen wilt, de meester brengt je naar je bestemming en jij bepaalt hoe je dat doet en op wat voor manier. Dus misschien is het spreekwoord “al doende leert men” hier wel op van toepassing.

Neem bijvoorbeeld de vrede. Geloven in wereldvrede doe ik niet, maar, zoals ook in de Weekbrief geschreven werd, geloven in vrede in de wereld is iets wat in mijn ogen wel haalbaar moet zijn. En dat begint bij vrede hebben met jezelf. Want als het oorlog is in je eigen hoofd, dan kan je ook niet open staan voor een ander. Heb je vrede met jezelf, dan kan je ook in je directe omgeving werken aan vrede. Natuurlijk kan je niet in je eentje vrede in heel de wereld brengen, maar als iedereen nou zou proberen de vrede in zichzelf te vinden, dan komt vrede in de wereld misschien wel wat dichterbij.

 


 

 

 

 

Ik wil het in elk geval gaan proberen!

 

 

 

 


 

Bronvermelding:
1
] Weekbrief nr. 25 d.d. 21 juli 2014, M. Glastra van Loon – Lipsius, © Het Apostolisch Genootschap
2] William Ernest Henley,
Invictus. Gebruikt in de gelijknamige film over Nelson Mandela

1 Reactie »

Dag van Nationale Rouw


Tja en dan wordt je wakker. Gisteren een dag van Nationale Rouw. De beelden van de Hercules die vertrok uit Charkov, de beide toestellen die aankomen in Eindhoven, de ceremonie, het dragen van de kisten, de trieste eindeloos lijkende rouwstoet naar Hilversum, ze staan allemaal nog op mijn netvlies. Het geschreeuw bij het uit het vliegtuig dragen van de eerste kist ook. Misschien niet door iedereen gehoord, maar je kon nabestaanden horen schreeuwen, huilen. En geef ze eens ongelijk. Je moet er toch niet aan denken dat iemand zo uit je leven gerukt wordt.

Voor mij gaat het leven verder. Verder zoals iedere dag. Voor de nabestaanden blijft het leven misschien nog stil staan. De nabestaanden die gisteren op vliegveld Eindhoven waren mogen daar vandaag weer heen. En alle nabestaanden die wellicht gisteren niet konden natuurlijk. Zullen zij dit doen? Zullen zij het aankunnen om nog een keer al die kisten uit de vliegtuigen te zien worden gedragen? Om nog een keer al die auto’s, waarbij de stoet vandaag bijna 2 keer zo lang zal zijn, te zien vertrekken?

Ik denk dat het misschien ook troost geeft om daarheen te gaan. Hoe gek het ook klinkt, maar misschien dat de nabestaanden dan ook zoiets hebben van, ik heb in elk geval wel mijn dierbare thuis zien komen. Ik was er wel bij. Want de grote vraag is nu natuurlijk wie er gisteren, vandaag en morgen naar huis komen of zijn gekomen. Hopelijk voor de nabestaanden gaat identificatie niet al te lang duren. Al zal voor hen iedere dag een dag te lang zijn.

Mij raakte het nummer van Joyce van den Ham. Ik hoorde het verleden week in een kort fragment voorbij komen, zojuist heb ik het eens met rust geluisterd. En ik wil jullie het niet onthouden. Een jonge singer/songwriter die haar gevoelens naar aanleiding van de vliegramp in een lied heeft geuit, waarbij ze gebruik heeft gemaakt van het gedicht “Ga nooit heen zonder te groeten” van Toon Hermans. Het gedicht, voor wie het niet kent, gaat als volgt:

Ga nooit heen zonder te groeten
ga nooit heen zonder een zoen
Wie het noodlot zal ontmoeten
kan het morgen niet meer doen
Ga nooit heen zonder te praten
dat doet soms een hart zo’n pijn
Wat je ’s morgens hebt verlaten
kan er ’s avonds niet meer zijn

Het lied wat zij daarop maakte gaat als volgt:

 


2 reacties »

Muziek | Als de wereld van ons is…


 

Naar aanleiding van alle verschrikkelijke berichten van gisteren kwam dit lied van Marco Borsato in mij op. Een stukje tekst:

“De hele wereld is gek,
We leven hier met miljarden”

“We slaan elkaar op de bek
Schieten mannen aan flarden
En iedere dag vallen er doden”

Zo’n realiteit op dit moment. Ik bedoel, in Frankrijk een treinongeluk waarbij doden te betreuren zijn, in de Gazastrook een grondoffensief waar men mee is begonnen en niet te vergeten dat verschrikkelijke ongeluk met het vliegtuig van Malaysian Airways.

En ja, ook ik had in eerste instantie zoiets van “alweer Malaysian Airways” en dat zullen meer mensen hebben gedacht bij het horen van eerste berichten over het vliegtuig ongeluk. Alleen zodra bekend werd dat het (inmiddels toch wel zeer waarschijnlijk) neergehaald is, dan komt het besef dat Malaysian Airways in deze waarschijnlijk net op het verkeerde moment over het luchtruim vloog…

Of een vliegtuig nou wel of niet over oorlogsgebied moet vliegen daar kan je over discussiëren. Net als over de vraag of een oorlog nodig is om conflicten op te lossen. Een uitspraak van president Poetin als “was er geen oorlog geweest, dan was deze ramp niet gebeurd” zijn natuurlijk te verwerpen. Zijn land is immers, al dan niet indirect, betrokken bij de oorlog. Evenals Ukraïne wellicht.

Maar goed, we kunnen wel gaan wijzen naar eventuele schuldigen, zolang niets zeker is heeft dat toch geen zin. En zodra er wel wat zeker is… Laat het hen zich dan maar aantrekken… Hopelijk komen er geen vergeldingsacties of weet ik het wat…

1 Reactie »

Herdenken in stilte

20140413-205048.jpg

Vanmorgen hadden wij tijdens de Eredienst in Assen dopen van mijn nichtje Celesta Romee. Het was een mooie dienst, die natuurlijk in het teken stond van die doop, waar helaas ook een overlijden medegedeeld moest worden en waarbij ook stil gestaan werd bij 4 mei.

Wat mij heel erg aansprak tijdens de dienst was dat er een nieuw lied is binnen het Apostolisch Genootschap, waarbij de tekst geïnspireerd is op de toespraak van generaal b.d. Peter van Uhm tijdens de dodenherdenking op 4 mei 2013. De tekst van het lied is als volgt:

 

Vrijheid

Als het stil wordt op straat, twee minuten, elk jaar
en we allen gedenken, bewust, met elkaar,
die door uitputting of onderdrukking, geweld,
in een oorlogsgebied, waar dan ook, zijn geveld,
dan voel ik de kracht die de mensen verbindt,
dan ruist er een lied in de wind:

Niet ik en zij,
want daar begint de onmin,
ook tussen jou en mij.
Niet ik en zij, maar wij.
Dat is wat doet herdenken,
dat maakt ons waarlijk vrij.

Als het vlagt in de straat voor de vrijheid, elk jaar
en we feest kunnen vieren, bewust, met elkaar,
voor de ruimte bij al wat je denkt, spreekt of doet,
voor de afspraak: de vrijheid blijft ons hoogste goed,
dan voel ik de kracht die de mensen verbindt,
dan ruist er een lied in de wind:

Niet ik en zij,
want daar begint de onmin,
ook tussen jou en mij.
Niet ik en zij, maar wij.
Dat is wat doet herdenken,
dat maakt ons waarlijk vrij.

Tekstschrijver(s):
H. Reinold
Copyright:
Het Apostolisch Genootschap
Componist(en):
R. Stoop
Buma Stemra:
Eigendom

Toen ik zojuist mijn blogpost van vorig jaar opzocht, zag ik, dat ik de woorden die ook in de bovenstaande tekst steeds terug komen,  ook heb uitgelicht in die blogpost. Treffend vind ik dat. Maar dat was denk ik ook de belangrijkste boodschap van de toespraak.

2 reacties »

Family Friday | MAMABLOG | Nu ook officieel

20140404-144033.jpg

Afgelopen dinsdag schreef ik op mijn blog natuurlijk al over de wetswijziging die het mogelijk heeft gemaakt dat ook ik op papier nu de mama ben van Bjarne Tim. Maar toen was ik dat nog niet. Nu wel. Dus daarom vandaag nogmaals een blog over dit, voor ons, zo belangrijke onderwerp. Belangrijk omdat wij nu vrijwel dezelfde rechten hebben als een heterogezin. Bovendien scheelt dit ons een langdurige en vooral dure adoptieprocedure. Deze nam normaal 2 tot 6 maanden in beslag en kostte ruim 1000 tot 2000 euro. En dan heb ik het puur over vastliggende gegevens. Nog niet over de emotionele belasting van een procedure om gelijke rechten te krijgen over dat kindje wat voor jou gevoel gewoon al zo helemaal van jou en je partner is.

Debat

 Vorig jaar heb ik voor het eerst van mijn leven een debat van de eerste kamer gevolgd. Niet omdat ik zo graag wilde weten hoe het daar in zijn werk ging maar omdat dat debat ging over de eventuele wetswijziging. Ik heb het hele debat gevolgd, maar aan het einde was ik nog niet zeker van wat er besloten was. Maar het bleek dat een week later een stemming zou zijn die, op basis van het debat, slechts een formaliteit leek.

1 april; GEEN grap!

 Op 1 april was het dan eindelijk zover. De wetswijziging was ingegaan. ‘S morgens hoorde ik op het nieuws al de blijde berichten dat de eerste erkenningen een feit waren. Het was geen grap! Het was echt. Bij onze gemeente bleken de systemen niet op orde door de overgang van Windows xp naar 7. Dus wij konden nog niet terecht.
Uiteindelijk mochten wij woensdag 2 april rond half 5 komen om de akte te ondertekenen. Een simpele, maar o zo belangrijke handeling. Wat wij in ons hart al waren, zijn we nu ook op papier: allebei mama. Leuke bijkomstigheid is dat wij in Landgraaf de primeur hadden.

20140405-061550.jpg

2 reacties »

Theme on Tuesday | Lesbisch ouderschap

20140315-072108.jpg

Eindelijk is het dan zover. Vandaag, precies 13 jaar na de invoering van het burgerlijk huwelijk voor homo’s en lesbiennes, gaat ook de wet lesbisch ouderschap in. Vanaf vandaag zijn, bij een kindje geboren in een relatie tussen twee gehuwde vrouwen; en waarbij sprake is van een onbekende donor, beide moeders ook gelijk juridisch ouder van hun kindje. Geen langslepende, dure adoptieprocedures meer. Nee, gelijk echt voor de wet allebei mama.

Hoe zit dat bij ons? Daphne en ik zijn immers getrouwd en hebben een onbekende donor. Erkenning is voor ons dus mogelijk. Een telefoontje naar de gemeente om een afspraak voor de erkenning te maken schoot niet heel erg op. Men vergat mij in de wacht te zetten en dus hoorde ik op de achtergrond zeggen dat de systemen nog niet zover waren. Vreemd, want de eerste erkenningen in het land waren al een feit. Maar goed, ik zou terug gebeld worden voor het maken van een afspraak.

Wanneer je werkt bij een bedrijf waar je eigenlijk je telefoon niet op tafel mag hebben is dat natuurlijk niet geweldig, maar ik heb het uitgelegd en het was geen probleem. Echter, tot op dit moment (het is 5 over half 3 nu ik dit schrijf) nog geen telefoontje gehad. Ik hoop toch wel dat er vandaag nog een afspraak gemaakt wordt want ik wil het nu gewoon goed geregeld hebben. Nu ik EINDELIJK mag erkennen wil ik het ook zo snel mogelijk doen. Dan is voor Bjarne alles namelijk helemaal goed geregeld en heeft hij ook op papier twee mama’s. .

Inmiddels zijn we weer een paar uur verder en ben ik helaas nog niet gebeld. Maar goed, morgen vroeg bel ik weer en dan hoop ik toch echt een afspraak te kunnen maken. In elk geval ben ik wel blij dat de mogelijkheid er eindelijk is om dezelfde rechten over Bjarne te krijgen zonder dat daar een dure langslepende adoptie procedure aan vast zit. Zo’n procedure wekt alleen maar langer onzekerheid over of je wel of niet mag adopteren. En nu is het “slechts” een formaliteit om dezelfde rechten te krijgen en daardoor ook zelf beslisingen te mogen nemen mocht dat eens nodig zijn. Waarvan we uiteraardhopen dat dat nog heel lang mag duren voor ik noodgedwongen alleen een beslissing moet nemen, maar het is wel fijn om te weten dat als het nodig is, dat ook kan.

6 reacties »

%d bloggers liken dit: